Ein skatt i hjertet...

Eg kjenner det er naturleg å skrive eit innlegg om sorg no, det hadde vore unaturleg å blogge vidare utan. Men det er veldig vanskeleg å reflektere over noko så låkt og så stort når eg er midt opp i det…

No er det over ein månad sidan eg mista faren min. Sidan livet mitt heilt plutseleg vart røska tak i, fillerista og snudd opp ned. Det kjendes slik, dei fyrste dagane. Ingenting var på plass inni meg, noko av det som heldt meg fast var vekk. Det kjennest i grunnen sånn enno, sjølv om eg har vore nøydd å få nokre bitar på plass igjen. 

Det er enno kaos inni meg.

Eg trur ikkje ein forstår korleis det er å miste ein forelder før ein har gjort det. Kanskje uansett kva alder det skjer i. Eg føler eg har mista ein del av historia mi på ein måte, og eg forstår at eg skal verte heilt aleine ein gong, utan dette festet i grunnlaget og generasjonane før meg. Eg vil få ansvaret på ein måte.

Ein pappa er grunnlaget for sjølve livet, eg hadde ikkje vore her utan han.

Min pappa var eit fundament i vår familie. Han stod støtt og vi visste at han var der, alltid. Eg og pappa var ikkje einige i alt. Vi kunne krangle og stå på vårt, like sta begge to- huttetu! Mamma var ofte ein smule fortvila... Men eg visste alltid at han var der om eg trengte han, same kor stort eller lite det var. Og usemjene vart fort gløymde. For sånn var pappa. Han visste ikkje kva godt han kunne gjere for meg om eg hadde det tøft. Han slapp det han hadde i hendene og kom om han kunne hjelpe. Han brukte mykje av si tid for å gjer livet lettare for meg og for oss. Han var så til randa fylt med ubetinga kjærleik til meg og til heile familien, og vi visste det alle saman. 

Å ha ei sånn tryggheit i livet, følelesen kan ikkje beskrivast med ord…

No er på ein måte heile grunnlaget mitt rokka ved, som eit jordskjelv. Eg har vorte smerteleg klar over kor skjørt livet er, og kor brått alt kan snu. Alt det trygge kan dette i grus frå det eine sekundet til det neste. Det er sånn; det eine sekundet lever du, i det neste er du død. Og slik skal det verte for alle. Tankane mine vert litt sånn rare av det. Litt sånn; korleis skal eg gripe an livet vidare? Skal eg verte livredd for å dø? For at andre skal dø? Skal eg verte heilt galen og hoppe ut frå høge fjell? Skal eg spare til eg vert pensjonist? Skal eg reise verda rundt? Eller flytte til Afrika? Kva er vitsen med ny bil? Kvifor lære, studere, jobbe? Kva er meininga eigentleg?

Vi spelte ein song av Bjørn Eidsvåg i gravferda, Slutt. Når eldste jenta mi på snart seks år høyrte den, klarde ho endeleg å gråte over morfaren sin. Den beskriv så treffande kva eg og ho, og kanskje fleire tenkjer om livet og døden, for det tenkjer eg mykje på…

så drist eg meg te å spør

koss e nå detta her

når hjertas siste slag har slått

ka e det då som skjer

e det bare slutt

og ka e i så fall det

ka e ingenting

kan me begripa ka det e

eller e det noke

som alltid vil vara

det besta og finaste i oss

det me ikkje kan forklara

det må vær lov å håpa på

at slutt ikkje e slutt

eller blir linjå te alt me kjenne

simpelthen bare brutt

eg vet kje ka eg tenke

eg vet kje ka eg trur

med liding e det nok av

i den verden me nå bur

eg ønske meg noke fint

eg ønske meg litt fred

og at me alle skal vær glade

og lik oss der me e

så drist eg meg te spør

koss e nå detta her

når hjertas siste slag har slått

ka e det då som skjer

eg vil kje bæras av ein storm

eg vil bæras av ein bris

…..

Så veit eg eigentleg ikkje heilt kva eg tenkjer om himmelen og kva som skal skje der… Men eg kjenner at eg har fått behov for å håpe på at eg vil treffe igjen pappa eingong, ein stad. At eg får fortelje han kva vi har gjort med huset, at vi har klart oss bra og kor mykje eg har sakna han. Og at jentene mine får treffe igjen morfaren sin som dei saknar sånn, og at dei skal få is og fortelje om fyrste skuledag, ein spennande fisketur og sine familiar

Det som gjer meg tristast, er kanskje at eg ikkje skal få fortelje pappa noko meir, korleis det gjekk på eksamen eller kva fanteri jentene fann på i går. At jentene måtte miste nokon som sto dei så nær, som var så utruleg glad i dei og gledde seg sånn til å følgje dei fram gjennom livet. Han gledde seg til så mykje og eg skulle så gjerne ønske han fekk oppleve det. Og eg kjenner at tapet er så utruleg omfattande. Det grip om store delar av meg at han plutseleg er vekk, kanskje meir enn eg enno aner. For han kjem ikkje tilbake. Høvdingen er død. 

Døden er absolutt…

Sorga mi er veldig personleg. Eg har gitt deg eit lite innblikk, men sjølve sorga har eg i meg kvar dag. Eg skal lære å leve med den, og det må eg gjere heilt sjølv. Ingen kan hjelpe meg. Eg må gjennom tunge stunder, og eg gler meg over gode stunder. For eg har det også. Saman med ungane, familien min, vener og naturen. Og all omtanken eg har fått frå fjerne og nære... Eg har sagt det før; eg sluttar ikkje å forundre meg over kor mykje det trøystar. Nokre ord, blomar eller ein god klem, det gjer ufatteleg godt. Og eg kjenner meg så utruleg heldig som kjenner så mange flotte folk, og som har menneskjer nær meg som slår ring og stiller opp når det vanskeleg. Eg er så takksam!

Eg fekk nokre fine ord av nokre gode folk, og eg avsluttar med dei…

Kinesisk visdomsord

Sorg er som en trekant som dreier rundt i hjertet

med spisser som risper.

Det gjør vondt, forferdelig vondt

til trekantens spisser er avslitt og det bare er en kule igjen,

som glir rundt uten smerte.

Sorg er en prosess som tar tid, men den tar slutt.

Hvor lang prosessen er  beror på hva vi har mistet,

hvilke ressurser vi selv har

og hvilke støtte vi mottar fra omgivelsene våre.

Men når gleden over det du har hatt

overskygger savnet av det du har mistet,

når du vet at du aldri villet unnvære det du har tapt,

selv om du var klar over at du en gang kanskje måtte gi slipp på det,

da er trekantenes spisser avslitt

og kulen blir til en skatt i ditt hjerte.

Dette var vanskeleg og godt…

Oppsummering...

Det har roa seg ganske mykje sidan sist. Då var det meir eller mindre galskapeleg stemning her i heimen.

Ei lita oppsummering;

Det gjekk bra på eksamenane denne gongen også. Eg var så usikker på om eg i det heile tatt skulle ta dei fordi eg følte meg så uforberedt, men to veker før bestemte eg meg og gav full gass med håp om å stå med eit naudskrik. Det gjekk mykje betre enn forventa. 

Hurra for meg! 

Så plutseleg vart alle mine bekymringar veldig små... Rett før jul mista vi Oskar, sonen til svigerinna mi. Oskar vart berre 13 år og livet kjennest så urettferdig. Vi sørgjer over Oskar som ikkje fekk vere med oss lenger, og tenkjer mykje på dei aller næraste som har det svært tungt. Eg tenkjer sjølvsagt mykje på mammaen, Anne, som har mista guten sin. Som mor kan eg berre prøve å tenkje meg kor låkt det må vere... Jentene mine snakkar og spør mykje om dette med døden og kvar Oskar er no. Eg svarar så godt eg kan og undrar meg saman med dei… Og så brukar vi å vinke og sende slengkyss til han der oppe i himmelen. Og gler oss til å sjå han igjen…

Slike hendingar set ting i perspektiv, og forberedinngane til jul og jula vart litt annleis enn planlagt. Fokuset vart på dei nære og kjære. Før jul har eg bursdag, og eg feira ikkje 30-årsdagen min i fjor. Derfor markerte eg min siste dag som tretti med ein venninne-kveld. Det var veldig kjekt, og eg er så glad for at eg har så mange flotte folk rundt meg. Eg er rik!

Jula fekk ei litt spesiell stemning i år, med orkan og straumbrot og nettløyse. Eg syns det passa heilt perfekt! Det vert ei heilt anna stemning når ein er utan straum. Det kan sjølvsagt by på utfordringar, men flest fordelar. TVen er av, kanskje det mest merkbare i dei fleste heimar, utanom at det er mørkt då… Og det vert ofte sånn at familiar trekk saman, gjerne rundt same bord i same stove og snakkar med kvarandre. For det er der det er lys og varme. Vi kosa oss glugg i hel iallfall! Vi åt kringler tina på omnen, spelte Yatzy med jentene, sidan det var lett nok å sjå dei svarte prikkane på kvite treningar, og vi hadde spelekveld med lommelykt. Og snakka om at vi kanskje burde slå av sikringane ei helg inn i mellom...

Rett etter nyttår for eg og mannen til Trondheim på kjærast-tur. Eg har aldri vore i Trondheim før, og fekk tur med mannen min i bursdagsgåve. Kjekt å få tur i gåve altså! I fjor fekk eg Praha-tur, og det er heilt greitt om dette vert ei vane;) Trondheim var superbra, og vi hadde det så kjekt! Det er herleg å få ei pause frå kvardagen, og så kome tilbake med gode minner og litt meir overskot.

Sidan det har dagane gått og vi har kome oss inn i rutinane igjen, og til og med prøvd å forbetre nokre av dei. No har eg tatt til på skulearbeidet igjen, og syns det er supert. Heldigvis!

Så då får vi sjå då, kva det nye året kjem med...

L

VEL

V

til neste gong:)

Sjølvdisiplin...

Det skulle no berre mangle! Sjølvsagt kjem det eit blogginnlegg no… Etter ei kjempelag pause må det sjølvsagt kome no. Burde vore forberedt på dette, eg har jo vore gjennom det så mange gongar før. Men nei då! Det kjem som ei openbaring kvar gong eg ser samanhengen.

Eg sette i gong ganske tideleg i år eigentleg… Eg starta å planlegge klesrom på loftet, fann ut at eg må rive dei upraktiske skapa på roma til jentene, vaskekjellaren må kome i orden og mannen fekk beskjed om å rive opp golvet og kontakte rørleggar, det vart bestilt ytterdør og tre innerdører som berre må skiftast, eg bestilte ny sofa og planlegg å tapetsere ein vegg på stova, vi har lagt ut mange møblar for sal fordi eg har drege i hus altfor mykje, gravearbeidet i hagen går vidare og planlegging av ny trapp og altan ute er i gang. Kvar dag finn eg på nye ting som må gjerast; rydde frysa, rydde i løda, levere ei bok på biblioteket, rydde i kleskapet til jentene, planlegge julegåver, rydde skuffene på kjøkenet, sjå eit uinteressant tv-program med stor entusiasme, lakke negler, rydde sengekleskap, levere ting til bruktbutikken, skrive blogginnlegg… Eg har lyst til å bake alle slags kaker, sette i gong alle mogelege strikkeprosjekt, lage julepynt, trene, rydde, vaske, lese ei lang liste bøker.

Det er eksamenstid!

Og eksamenstid er ikkje noko å spøke med skjønar eg...

Så sånn ser det ut heime med meg… (Bileta er ikkje arrangert.)

 Her sit eg og jobbar. Skikkeleg sunt arbeidsmiljø!

Legg spesielt merke til lampa, kva gjer den der..?!!

 Det er ikkje berre eg som rotar, då... No får jentene utfalde seg fritt, noko som også set sitt preg på heimen...

 På gangen oppe er det rydda veg inn til soveromma...

 Emine sitt rom er meir som eit lager no. Her er skapa som må rivast. Slik at ho får plass til stor seng og slepp å ligge i skyveseng til ho vert vaksen.

 Gjesterommet er fylt med ting som ventar på å fare til bruktbutikken. 

Kjem på at eg må hente kasser ein dag...

Eindel av leikene til jentene som for tida ikkje har ein plass å vere. 

Men dei står igrunnen fint her...

Eg kvir meg for å få besøk, og den som tek turen er hermed åtvara!

Og de er hjarteleg velkomne! Eg skal diske opp med dei deilegaste kaker, kaffi og godt selskap;)

(Det kan kanskje virke som eg likar å vise fram kor rotete det er i huset mitt (lat stå!), men eg er ikkje det altså... 

Eg er berre heilt ærleg.)

Kvar si boble...

Er det ikkje rart? Eg syns det. 

Vi har vore ein liten tur i syden. Der hadde vi det godt!

Så reiste vi heim...

Kjem sannsynlegvis aldri tilbake. Ikkje fordi det ikkje var ein bra stad å vere, for den var super! Berre fordi det er kjekt å reise til ein heilt ny stad neste gong..

Vi er heime i kvardagen. Vår kvardag. Med rutiner og vaner, med fleire gode minner og ein eller to nyansar brunare i huda.

Men det eg syns er rart, er altså at livet der går vidare utan meg.

Livet går faktisk vidare der i syden. Det bor andre på rommet mitt, maten vert servert til dei same tidene, badebassenga er fulle av andre solbrente turistar, sola skin og idag har ungane indianardag.

Alt dette foregår utan meg. 

Alle dei eg dikta spennande historier om er også  tilbake i kvardagen... Og eg kjem sannsynlegvis ikkje til å treffe nokon av dei igjen heller.

Dei lever utan meg i livet sitt.

Hotellet og Lollo og heile staden vi var på er også kvardagen til nokon. 

Uten meg.

Heilt uavhendig av om eg er der... 

Kanskje ein rar ting å syns er rart, men eg berre tenkjer på kor mykje eg ikkje er med på her i mi litle verd, mi boble. Ikkje at eg saknar noko, eg har eit godt liv! Men så tenkjer eg på at alle dei som var der ilag med meg også har ei eiga lita boble. Så tenkjer eg at alle har ei boble, alle i heile verda. Og då vert det stort! For tenk at alle har ein kvardag, på godt og vondt... Og dei fleste kjemper for å overleve i denne kvardagen. Og alle sin kvardag er like mykje verdt som min. 

Eg må berre sei at eg vert overvelda. Sånn er det med den saken...

Håper alle får ein fin sommar, og at kvardagen vert ein god stad å kome tilbake til...

Ps Det verkar kanskje som eg meiner at eg er verdas midtpunkt eit par stader i denne teksta. Eg vil berre presisere at det er akkurat det eg meiner også!

Pps Berre tulla;)

Hihihi!

Dagen derpå

Dagen derpå dagen av alle dagar, det er i dag.

Eg føler meg litt tom... Som når eg har jobba lenge med noko og det plutseleg er over. Litt sånn trist følelse liksom, men også godt. Ei epoke er over og kvardagen kan ta til igjen. Tenk om eg hadde vore prosjektledar for eit stort prosjekt då, når eg har det sånn etter ein 17. mai! 

I huset herskar totalt kaos! Same kor mykje eg ryddar og pyntar til slike dagar, er det umogeleg å sjå  når dagen har starta.

Kroppen verker etter mange timar med ståing og gåing i bunadsko.

Hovudet er sånn passe fullt av inntrykk, og litt  sånn "marodert" etter alt det eg skulle hugse, som eg trur eg hugsa, og som eg iallfall ikkje treng hugse i dag, men som eg tenkjer på likevel...

Det meste gjekk etter planen. Med eit stramt program gjekk det verkeleg over all forventning!

06.45     Stå opp! Mat, drikke, utkledning og sminke så er fantane klar.

08.00     Oppmøte, klargjering og oppstilling til fantetog.

08.30     Fantetoget startar. Vi vekker bygda med hurra-rop!

09.30     Alle i dusjen! Ikkje alle på ein gong då....

10.15     17. mai-frukost.

11.00     Far tek ein formiddagslur, jentene vert plassert framfor 17. mai-tv og mor startar på kaketilbereding.

11.30     Kle! Vi må få opp farta og få på oss feststasen.

12.00     Toget kjem og vi rakk det!

12.30     Mat, is, brus, snop, leikar og mykje folk på skulen.

15.00     Festen startar! Vi syng nasjonalsongen, høyrer korpset spele og går heim. Talen får vente til ungan vert større.

15.30     Besøk til oldemor for å vise fram dei flotte bunadane våre. Ho byr sjølvsagt på is!

16.30     Siste innspurt på kakepynting.

17.00     Koldtbord med familien over vegen.

18.30     Leiketid:) Vi hiv finstasen, dreg på oss bukser og joggesko og tek turen "nord i gara". Der ventar eit bugnande godtebord, for vi har ikkje ete nok enno nemleg... Kubb, ringspel, potet på skjei i fleire fantasifulle variantar, alle mine duer kom ut og til slutt pølse med brød og brus til kveldsmat.

21.30    Ungane endeleg i seng! Eg sovna på sofaen få minutt seinare....

Bra jobba!

Det er utan tvil den kjekkaste 17. mai eg har hatt nokon gong!

Ungane hadde det SÅ kjekt, og vi fann fram borna i oss sjølve vi vaksne også. Leik altså! Det er undervurdert som vaksenaktivitet!! Og det var ikkje noko å sei på engasjementet heller, for å sei det sånn;)

Å lage gode 17. mai minner for både små og store er vel verdt bryet! Og det gjer opp for ein litt treig og seig dagen derpå...

Håper du hadde ein fin feiring du også:)

23.54     Jentene, som for tida ligg ilag i gjestesenga, ropte frå loftet. Minstejenta hadde tømt magesekken og fyllt senga med dagens snop- og matinntak. Ikkje berre senga heller faktisk... Jentene i badekaret, full dusj og hårvask og litt klesvaskarbeid som en liten innspurt på slutten av dagen.

00.30     Freden senker seg igjen over heimen.

Enkel glede...

Nydeleg vêr.

Nesten som ein sørlandssommardag.
På Sunnmøre.

I mai.
Tidleg i mai

Sjølv om eg er litt i “av”  modus når det gjeld både blogging og anna, må eg berre dele dette med dykk! I går hadde eg ei fantastisk utflukt. Eg gav meg ut på eit kjempeprosjekt! Det var ikkje berre veldig ambisiøst for meg å vere, det var igrunnen litt spennande også... Eg bestemde meg for å gå heile Rundefjellet. Aleine. Det siste var eg litt skeptisk til. Ein kan no treffe på så mykje rart på fjellet, og det er no ein viss fare for å bryte ein fot også... Eg kunne iallfall ikkje vente til søndag. Då kan det snø. Nei, det var berre å ta sats! Kjøpte sjølvsagt “10 på topp” kortet. Og håpte på eit klipp. Men klipparen er nede på fyret og der har eg aldri vore. Der er visst veldig bratt. Og kanskje eg er litt lat..?

Eg gjekk opp i Goksøyra. Der er også bratt. Fyrste fordel med å gå aleine; det er berre å puste og pese alt ein maktar utan at nokon treng å tenkje noko som helst om det. Det er SÅ slitsomt å holde igjen pusten! For eksempel for å ikkje skremme turkameratar så veldig, fare for å svime av faktisk! Men no var det berre å pese på. Og ta pauser akkurat når det passa og gå akkurat så fort eller sakte som eg ville... Det var fordel to og tre.

 Berre så du veit det liksom...

...og vi overdriv ikkje!

Eg satsa på fyret. Det kan no ikkje vere så bratt som folk vil ha det til vel? Det er no mange som går ned dit. Trur eg. Eg sette iallfall utfor, heilt fornøgd med at det  endeleg skjedde. Eg til Runde fyr. Eg innsåg etterkvart at bratt ikkje var ei overdriving. Det kan vel seiast at det lett kan verte med livet som innsats. Ikkje for å skreme nokon altså! I mitt hovud er det som regel verst tenkjelege utfall som er gjeldande... Iallfall, eg innsåg ganske fort at det ikkje er den smartaste turen å gå åleine. Om eg hadde ramla der kan det hende det hadde vorte litt trasig...

 Målet!

Dei kvite dottane er faktisk...

...store sekkar med store heller til utbetring av vegen.

Som må ha komt dit med helikopter.

Lurer litt på korleis dei får dei utover..?

Dei er større enn dei ser ut, for å sei det slik...

Vel nede fann eg klipparen og fekk mitt fyrste klipp, åt niste medan eg lufta tærne og manna meg opp til turen oppatt. For er det bratt ned, er det like bratt oppatt. Mogeleg med livet som innsats det også...

Fyrste klipp:)

 Og lufting av varme tær.... Ahhhh!

Eg kom meg opp, gjekk opp på Rundebranden og vidare over heile fjellet. Eg gjekk ned Repet på Runde og gjekk vegen utatt i Goksøyra. Turen tok fire timar.

Fjellryggen med utsikt til verdas ende!

Eg skal ikkje vere beskjeden - eg er stolt av meg sjølv på monge måtar. Eg gjekk åleine. Eg kom meg endeleg  ned til fyret. Eg gjekk faktisk heile turen.  Eg kjeda meg ikkje, men kosa meg kvart sekund. Eg brukte dagen på noko så fornufrig.

Det beste av alt! Det er ikkje mindre enn rein terapi å gå ute i fjellet slik. Og det var kanskje berre ein fordel å gå åleine. Sjølvsagt er det kjekt med selskap, og eg føretrekk nok det... Men det å få gå i mine eigne tankar, reinse hovudet, ta inn inntrykk og berre vere heilt meg sjølv, det gav berre ein så god følelse! Meditasjon og rekreasjon på sitt aller beste.

Unn deg sjølv denne enkle gleda du også!